The year 1776 ปรากฏว่า มีประวัติของคณะนักบุญอุร์สุลาตีพิมพ์ออกมาที่ปารีส มีอยู่บทหนึ่งที่พิสูจน์ว่า อุร์สุลินฆราวาสก็ดี อุร์สุลินที่อยู่ตามบ้านเป็นกลุ่มหรือโดยไม่มีเขตพรตหวงห้ามก็ดี ก็เป็นลูกสาวของแม่คนเดียวคือ Saint Angela เมริชีแห่งแบรเซีย บรรดาซิสเตอร์ตามบ้านและอารามต่าง ๆ เริ่มสนใจในข่าวเกี่ยวกับคณะอุร์สุลิน

The year 1789 was a revolution in France, religious persecution. The Ursuline Order was impacted like the other Religious Order because the Church was still in the state of the Church. Many monasteries were seized. Religious had to change their uniforms to lay people in order to teach in schools. Some groups went to set up monasteries in Belgium, England, America. In Italy there was also persecution such as Via Victoria in Rome was partially confiscated. In November 1873 the danger was shown to concentration, the local superior was ordered that the government has issued a warrant to seize the monastery. The officer raided the monastery to investigate the items, set out one part as a music college.

In the thoughts and desires of Ursulines at various places, it was said that Ursulines, daughters of St. Angela, should be united into an Institutions as a Union. This was because the charism of Saint Angela was the ideal of every Ursuline home, that is, “Let all your works have their root in this twofold charity Testament ; First Legacy.” But this unity had not been officially agreed. Each house that was established was independent. And God had called many young women to join the Ursulines. Each house depended on the diocesan bishop. But the Bishop had no right to change Ursuline's major discipline because the Order had the main verses of the Pope (Ponfifical Bulls). The Bishop had the right to change matters that were not so important, such as regulations, traditions and customs, established a schedule for each day, certified of membership uniform. The Bishop was the one who granted permission to receive or reject Postulants and Novices. He would be the chairman of voting on receiving new members.

เมื่อคุณแม่ St.Julian จากบลัวส์ เป็นผู้ที่ช่วยบรรเทาทุกข์ของบ้านคัลวี (Calvi) และบ้านที่กรุงโรม เป็นต้นเรื่องขาดแคลนสมาชิกที่จะดำเนินงานของคณะ ขาดแคลนการเงินเพื่อดำเนินงานและค่าครองชีพ ปัญหากับรัฐบาลที่ยึดอารามบางแห่ง พระสังฆราชสังฆมณฑลสนับสนุนให้บลัวส์-โรม-คัลวี (Blois-Rome-Calvi) รวมเป็นสหภาพโดยพระคาร์ดินัลสโตลลี (Stolli) เป็นผู้เสนอไปยังพระสันตะปาปา ซึ่งก็เป็นผลสำเร็จ ข่าวนี้กระจายไปถึงอารามอุร์สุลินในฝรั่งเศส มีอยู่แห่งหนึ่งที่เขียนหนังสือไปต่อว่าคุณแม่ St.Julian ว่า ท่านทึกทักเอาตำแหน่งมหาธิการิณี ซึ่งไม่เป็นความจริง พระคาร์ดินัลสโตลลีจึงได้ให้มีการเลือกตั้งคุณแม่ St.Julian อย่างเป็นทางการ พระสังฆราช แห่งบลัวส์ก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง แต่คุณแม่เองก็มิได้ปรารถนาตำแหน่งนี้เลย

เมื่อสหภาพได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว อารามต่าง ๆ ก็คึกคักขึ้น โดยกลุ่มที่ไม่อยากให้คุณแม่ St.Julian เป็นหัวหน้าสหภาพก็เขียนหนังสือไปตามอารามที่ขึ้นกับกลุ่ม ซึ่งก็มีบางอารามที่อยากได้สหภาพ พระคาร์ดินัลสโตลลีจึงตกลงใจแนะนำให้คุณแม่ St.Julian เขียนหนังสือไปยังอารามต่าง ๆ ในฝรั่งเศส อิตาลี เบลเยี่ยม เยอรมัน โปแลนด์ Indonesia ฯลฯ ว่า เชิญชวนให้มาประชุมกันที่โรมเป็นสมัชชาเพื่อการตกลงร่วมกันเป็นกลุ่ม บลัวส์-โรม-คัลวี และก่อนจะมาประชุมเสนอให้ขออนุมัติจากพระสังฆราชของสังฆมณฑลเสียก่อน
It was a common item that some Bishops disagreed, this was for fear that if a monastery in the diocese was dependent on the Union, that monastery would not be able to do whatever he asked for. The Bishops of Rome and Calvi emphasized that It was also the intention of the Pope that the Ursulines were united into a Union.

ในที่สุด วันที่ 15 November 1900 อธิการจาก 56 อารามพร้อมด้วยผู้แทนรวมแล้วมีจำนวน 71 อาราม ได้มาประชุมกันในวัดน้อยของ Villa Maria คุณพ่อ Lemius เทศน์เตือนใจด้วยสำนวนที่น่าฟัง ลึกซึ้ง เจาะลึกถึงจิตวิญญาณอันเป็นที่สถิตของพระผู้เป็นเจ้า เพราะฉะนั้นงานที่ทุกคนกำลังทำอยู่นั้นจึงเป็นภารกิจที่พระองค์ทรงปรารถนา มิฉะนั้นก็คงจะไม่สำเร็จ การที่เป็นมาได้ถึงเพียงนี้ก็มีเครื่องหมายกางเขนคือ ความลำบากประทับอยู่แล้ว ขอให้ทุก ๆ คนคิดให้ได้

รุ่งขึ้น 16 November 1900 สมัชชาใหญ่อุบัติขึ้นโดยพระคาร์ดินัลสโตลีประกอบพิธีมิสซา จากนั้นบรรดาอธิการและผู้แทนก็เดินเป็นคู่ ๆ ไปยังห้องสมัชชาใหญ่ พระคาร์ดินัลได้อธิบายเรื่องสหภาพและได้แจกยกร่างธรรมนูญ ซึ่งพระสันตะปาปาก็ได้อนุมัติแล้วให้ทุกคนได้อ่านและรำพึง ภาวนาในสายพระเนตรพระเจ้า ในที่สุดวันที่ 28 November 1900 พระสังฆราช Battandier ก็ได้มาในที่ประชุม และแจ้งให้ทราบว่า พระสันตะปาปาได้รับรองสหภาพเป็นทางการ (Canonical union) ประกอบด้วยอาราม 63 แห่งที่ขอเข้ารวมในสหภาพ
วันที่ 17 July 1903 พระสันตะปาปาเลโอที่ 13 ได้ทรงเซ็นพระโองการ (decree) Anno 1899 decurrente รับรองว่า การที่ได้รับรองสหภาพด้วยคำพูดมาแล้วนั้น บัดนี้ได้ให้รับรองเป็นลายลักษณ์อักษร และมติ (Acts) ต่าง ๆ ที่คุณแม่มหาธิการและที่ปรึกษาได้ออกให้ไปแล้วนั้นมีคุณค่าครบถ้วน